انواع شیلنگ های آتش نشانی در مورد استفاده در دریا چیست؟

چه چیزی شیلنگ های آتش نشانی دریایی را از شیلنگ های استاندارد متفاوت می کند

شیلنگ های آتش نشانی دریایی به طور خاص برای شرایط سخت موجود در کشتی ها و سکوهای دریایی طراحی شده اند که آنها را از شیلنگ های آتش نشانی مورد استفاده در آتش نشانی زمینی متمایز می کند. برخلاف شیلنگ‌های استاندارد، نسخه‌های دریایی باید در معرض قرار گرفتن دائمی در معرض آب شور، رطوبت شدید و لرزش و حرکت کشتی در حال حرکت مقاومت کنند. آنها همچنین باید در برابر تخریب ناشی از روغن‌های سوخت، سیالات هیدرولیک و مواد شیمیایی که ممکن است در موتورخانه یا انبارهای بار وجود داشته باشند، مقاومت کنند. از آنجایی که فضای روی کشتی محدود است و دسترسی به تجهیزات جایگزین در دریا همیشه امکان پذیر نیست، شیلنگ‌های آتش نشانی دریایی با پوشش‌ها و جلیقه‌های تقویت‌شده ساخته می‌شوند که برای سال‌ها قرار گرفتن در معرض آب شور بدون ترک خوردن یا از دست دادن یکپارچگی فشار طراحی شده‌اند. درک این تفاوت های پایه به توضیح اینکه چرا انتخاب نوع شلنگ مناسب برای یک کشتی یک تصمیم ایمنی است، نه فقط یک خرید کمک می کند.

انواع رایج شیلنگ های آتش نشانی دریایی

چندین نوع شلنگ مجزا در کشتی‌های تجاری، کشتی‌های دریایی و سکوهای دریایی استفاده می‌شود که هر کدام برای سناریوهای مختلف آتش نشانی و تنظیمات تجهیزات مناسب هستند. دانستن اینکه کدام نوع برای چه موقعیتی اعمال می شود، برای رعایت مقررات ایمنی دریایی و برای واکنش موثر اضطراری ضروری است.

شیلنگ ژاکت بافته شده

شیلنگ های ژاکت بافته شده دارای یک آستر لاستیکی یا مصنوعی است که در قسمت بیرونی پارچه ای محکم بافته شده است که معمولاً از پلی استر ساخته می شود. این ساختار به شیلنگ انعطاف‌پذیری برای مانور در راهروها و راه پله‌های تنگ می‌دهد و در عین حال مقاومت کافی در برابر سایش را برای زنده ماندن در برابر کشیده شدن روی عرشه فلزی ایجاد می‌کند. شیلنگ های ژاکت بافت از رایج ترین انواعی هستند که در کشتی های باری و تانکرها یافت می شوند زیرا وزن، انعطاف پذیری و دوام را به طور موثر متعادل می کنند.

شیلنگ های لاستیکی

شیلنگ های روکش لاستیکی به جای ژاکت پارچه ای بافته شده، بیرونی لاستیکی جامد دارند، که باعث می شود در برابر قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی و تماس طولانی مدت با اشعه ماوراء بنفش در عرشه های باز مقاوم تر شوند. این شیلنگ‌ها نسبت به نسخه‌های ژاکت بافتی سنگین‌تر و انعطاف‌پذیرتر هستند، اما چقرمگی آنها باعث می‌شود در موتورخانه‌ها و مناطقی که احتمال ریزش سوخت یا روغن بیشتر است، انتخابی ارجح باشند.

شیلنگ های تاشو

شیلنگ‌های تاشو زمانی که تحت فشار نیستند کاملاً صاف می‌شوند و این امر نگهداری آن‌ها را در فضاهای محدود مانند قفسه‌های شلنگ یا کابینت‌های راه پله که در ظروف کوچک‌تر رایج است آسان‌تر می‌کند. هنگامی که فشار آب اعمال می شود، شیلنگ به شکل کامل گرد خود منبسط می شود. این طراحی به ویژه در کشتی هایی که هر اینچ از فضای ذخیره سازی اهمیت دارد بسیار ارزشمند است.

مقایسه انواع شیلنگ بر اساس ویژگی های کلیدی

انتخاب بین این نوع شلنگ اغلب به وزن کشی در برابر مقاومت شیمیایی و نیازهای ذخیره سازی بستگی دارد. جدول زیر مبادلات اصلی را برای کمک به خدمه و افسران ایمنی در تصمیم گیری آگاهانه هنگام انتخاب یا جایگزینی تجهیزات کشتی خلاصه می کند.

مواد مورد استفاده در ساخت شیلنگ آتش نشانی دریایی

پوشش داخلی شلنگ آتش نشانی دریایی معمولاً از لاستیک نیتریل یا EPDM (مونومر اتیلن پروپیلن دی ان) ساخته شده است که هر دو در برابر روغن، خوردگی آب شور و دمای شدید مقاومت می کنند. ژاکت بیرونی، اعم از بافته شده یا لاستیک جامد، با الیاف پلی استر یا نایلون تقویت شده است که بدون افزایش وزن قابل توجه، استحکام کششی را افزایش می دهد. کوپلینگ‌های برنجی یا فولادی ضد زنگ، بخش‌های شلنگ را به هم متصل می‌کنند و به هیدرنت‌های درونی متصل می‌شوند، که مخصوصاً برای مقاومت در برابر خوردگی آنها در یک محیط دریایی که اتصالات فولادی استاندارد به سرعت زنگ می‌زنند، انتخاب شده‌اند. برخی از شیلنگ ها همچنین دارای یک پوشش بیرونی مقاوم در برابر اشعه ماوراء بنفش هستند تا از شکسته شدن ژاکت در هنگام ذخیره یا استفاده در عرشه های آب و هوای در معرض جلوگیری شود.

قطرها و طول های استاندارد برای استفاده در کشتی

شیلنگ های آتش نشانی دریایی در اندازه های استاندارد برای اطمینان از سازگاری با اتصالات در کشتی ها و بنادر مختلف هستند. قطرهای معمول از 1.5 اینچ برای کشتی های کوچکتر و فضاهای محدود، تا 2.5 اینچ برای کشتی های باری بزرگتر و کشتی های آتش نشانی که به سرعت جریان آب بیشتری نیاز دارند، متغیر است. طول شیلنگ استاندارد معمولاً 15 یا 30 متر (حدود 50 یا 100 فوت) است، سیم پیچی شده یا تا شده برای قرار دادن قرقره های شلنگ استاندارد و کابینت های ذخیره سازی. نهادهای نظارتی مانند سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) حداقل الزامات قطر، طول و مقدار شلنگ را بر اساس اندازه و نوع کشتی مشخص می‌کنند، بنابراین خدمه باید همیشه تأیید کنند که تجهیزات آنها مطابق با الزامات کلاس و وضعیت پرچم قابل اجرا است.

روش های بازرسی و نگهداری که عمر شلنگ را افزایش می دهد

بازرسی منظم بسیار مهم است زیرا شلنگی که در هنگام آتش سوزی اضطراری واقعی از کار می افتد می تواند عواقب شدیدی داشته باشد. خدمه باید ماهیانه شیلنگ ها را از نظر ترک، ساییدگی یا لکه های نرم در امتداد ژاکت به صورت بصری بررسی کنند و به نواحی نزدیک کوپلینگ ها که استرس در حین استفاده متمرکز می شود توجه ویژه ای داشته باشند. آزمایش فشار، که معمولاً سالانه انجام می شود، تأیید می کند که یک شیلنگ می تواند فشار کاری نامی خود را بدون ترکیدن یا نشتی در درزها تحمل کند. شیلنگ ها باید قبل از ذخیره سازی کاملاً خشک شوند تا از رشد کپک در داخل آستر جلوگیری شود و باید به طور دوره ای چرخانده شوند تا هیچ شیلنگی در اثر مته های مکرر سایش بیش از حد را نبیند. تکنیک سیم پیچی مناسب نیز مهم است، زیرا کویل های محکم و ناهموار می توانند نقاط تنشی ایجاد کنند که مواد شلنگ را در طول زمان ضعیف می کند.

چک لیست تعمیر و نگهداری روتین

• بازرسی ماهانه بصری برای ترک یا سایش
• تست فشار سالانه در فشار کاری نامی
• خشک کردن کامل قبل از بازگرداندن شیلنگ ها به انبار
• چرخش دوره ای برای توزیع یکنواخت سایش
• بررسی کوپلینگ ها برای خوردگی یا شل بودن اتصالات

انتخاب شیلنگ مناسب برای کشتی

انتخاب صحیح شلنگ آتش نشانی دریایی به اندازه کشتی، مناطقی که باید پوشش دهد و خطرات خاص موجود در کشتی بستگی دارد. کشتی‌های ماهیگیری یا قایق‌های کوچک‌تر معمولاً برای ذخیره‌سازی فشرده خود به شیلنگ‌های تاشو متکی هستند، در حالی که تانکرهای بزرگتر و کشتی‌های باری معمولاً ترکیبی از شیلنگ‌های ژاکت بافته شده برای استفاده عمومی عرشه و شیلنگ‌های با روکش لاستیکی برای محافظت از موتورخانه دارند. مشاوره با طرح ایمنی آتش سوزی کشتی و الزامات جامعه طبقه بندی مربوطه تضمین می کند که انتخاب شیلنگ هم با نیازهای عملی و هم با الزامات نظارتی مطابقت دارد. سرمایه‌گذاری در شیلنگ‌های باکیفیت که به‌طور خاص برای شرایط دریایی ساخته شده‌اند، به‌جای تطبیق تجهیزات زمینی، مطمئن‌ترین راه برای اطمینان از آمادگی در هنگام وقوع شرایط اضطراری در دریا باقی مانده است.